همه می دانند که عاشق  عشق خویش را هر چه پنهان نماید آشکار تر شود و هر چه را چاره اندیشد روی زرد خویش را نتواند چاره سازد و سر انجام عاشقان به فریاد روی می آورند و جنون خویش را به داد چاووش نمایند ولی نه به هر نای و نه به هر بانگ  که به صریر بی صدا و ناله ی بی نوا.

آری اگر مولانا و حافظ و سعدی و هزار هزار  عاشق و شیدای دیگر فریاد می زدند  به شعر و نثر خویش این کار کردند و سنگینی بار دل خویش را با دیگران تقسیم نمودند.

قلم حنجره ی بی صداییست که به مددش می توانی آنچه در سینه ی سوخته ی خویش داری با تمام وجود به  فریاش بکشی و عالم را از درون سوخته ی خویش آگاه سازی.

 

یه همچین وبلاگی قبلا با همین اسم ایجاد شده بود و بعدن حذف و حالا دوباره ...

حرفای قبلی رو هم باز می یارم . البته ترتیب رو یادم نیست.

اینها و حرفهای بعدی رو بخونید.