لابلای تصویرها و صداها و قصه ها و حرف ها خود را گم کردن هم عالمی دارد برای خودش. اما گاه اینها همه از جنس همان هایی است که تو از آن فرار می کنی و اینجاست که باز شده ای خر آسیاب و نمی فهمی که چه می کنی همه هم این را می گویند.

زنگ نزد

زنگ دری که بسته بود

آمد و در خانه نشست

بعد خودش پا شد و رفت.

 

به دعای دوستان احتیاج شدید و مبرم دارم.

 

 

 

زلالی آسمان را از یاد برده ام ، صفای آب را و طراوت باد . ریز دانه های شنی حوادث روزگار صورت بی حفاظم را حسابی دست ساب خود کرده است و چشم ها بی پاسخ، که بغض در گلو و حتی پایین تر در انتهای سیاه خانه ی دل جا خوش کرده است. نگاهم از روی دو خط ریل خیال به گذشته و آینده سفر می کند و با دستانی پر از ترس برایم سوغات می آورد.

انبوه پیچک های ریسمان شده پای دلم را از بالا رفتن باز می دارد. حتی واژه ها با ذهنم خداحافظی کرده اند. 

... 

 

وقتی چراغ روشنی نشانه ایست، حتی زنده بودن.

 

 

 

عاشورا گذشت .

ده روز از محرم امسال هم گذشت و هنوز انتقام خون حسین(ع) گرفته نشده است.

 ده روز خونبار گذشت.

عاشورا هم گذشت، یعنی ده روز.

 

برای کور لمس و بو راهنمای بهتری است در بیابان تاریک تا ستاره ها.

 

تفالی زد یکی از دوستان به دیوان حضرت حافظ برایم و اینچنین آمد:

مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش / لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش

دلبرم شاهد و طفل است و ببازی روزی   /  بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش

من همان به که از و نیک نگه دارم دل   /   که بد و نیک ندیدست و ندارد نگهش

بوی شیر از لب همچون شکرش می آید/ گرچه خون میچکد از شیوه چشم سیهش

چارده ساله بتی چابک و شیرین دارم/ که بجان حلقه بگوش است مه چاردهش

از پی آن گل نو رسته دل ما یا رب     /   خود کجا شد که ندیدیم درین چند گهش

یار دلدار من اگر قلب بدینسان شکند  /   ببرد زود بجانداری خود پادشهش

جان بشکرانه کنم صرف گر آن دانه در   / صدف سینه حافظ بود آرامگهش

.

 

حال و هوای این روز هایمان طعم جدیدی می دهد.