خاطره ام پر است از غبار های ذهن طوفانی سال های طولانی کبیسه .

صبرم سنگ شده است، سنگ آتشزنه.

 

 

حرف هایم دم زبان کوچکم گیر کرده اند و همان جور به دار آویخته.

 

 

دلت می خواهد رنگ آسمان را نگاه کنی اما نمی دانی کجایش را ببینی. قاصدکی با پرهای نرم نازکش آرام می آید چنان خط زمختی بر صفحه تصویرت میکشد که انگار کلا همه جا را خط خطی کرده اند. خوب معلوم است یک ذره خاک هم به خوبی میتواند برایت رنگ قهوه ای در لیوان آب  درست کند، احتیاج به یک عالمه گند زدن وجود ندارد.

چاه پر شده از برف های زمستانی سرت را باید لای برف کنی.

 

نوشتن های گاه بی گاه هم ته کشیده کلماتمان خشکیده  و علی سنتوری شده بازی ذهن. حالا توی معتاد و غیر معتاد باید به همان اسباب بازی های همیشگی دلت را خوش کنی و گذران عمر. چرت و پرت است دیگر شاخ و دم که ندارد.

 

 

چشم های خسته ام وزنه ی سنگین سرم شده اند تا خم شود. پایین بیافتد حالا به هر سمتی که شد.

 

 

شعری از یوسفعلی میر شکاک:

سلام بر تو ای جنون که میدهی فراریم/ از این حصار دل شکن به جاده می سپاریم

هزار بار برده ای به باد ها سپرده ای / دوباره خسته دیده ای بدست خود حصاریم

جنون بیا رها مکن که عقل بشکند مرا / بدست کهنه خصم خود چگونه میسپاریم

غریبه ام هنوز هم اگر چه دست دوستان / چو مار میخزد برون ز آستین به یاریم

همیشه بیم داشتم که گر زپا در افکند /  زمانه ام بدشمنی زخاک بر نداریم

زخاک بر نداشتی نمانده جای آشتی/ چه بیهوده است این که سر به شانه میگذاریم